Autorzy:
Sikorska K., Łakomy E.W., Michalska Z., Stalke P., Witczal- Malonowska K.
Klinika Chorób Zakaźnych AM, Gdańsk

Cel pracy:
Ocena epidemiologiczna z uwzględnieniem wybranych aspektów klinicznych, przypadków wzw C, wśród chorych kierowanych do Kliniki Chorób Zakaźnych w Gdańsku, w latach 1999-2001 w celu przeprowadzenia kwalifikacji do leczenia przeciwwirusowego.

Materiał i metody:
Do grupy badanej włączono 110 osób, źródłem informacji była dokumentacja medyczna poradni Hepatologicznej i Kliniki Chorób Zakaźnych w Gdańsku. Zbierano dane demograficzne, epidemiologiczne, analizowano częstość występowania poza wątrobowej manifestacji zakażenia HCV.

Wyniki:
W grupie 110 osób znalazło się 70 mężczyzn i 40 kobiet, w wieku od 17 do 68 lat, najczęściej w przedziale wieku 30 - 50 lat (77%). Wywiad inokulacyjny potwierdzało 85 osób (77%), wśród nich 12 było pracownikami służby zdrowia.

Podejrzenie zakażenia HCV u osób bez poważniejszych dolegliwości było wysunięte przypadkowo w trakcie badań okresowych w zakładzie pracy (n=14, 13%) lub przed zamierzonym honorowym oddaniem krwi (n=7, 6%). U 34 pacjentów (31%) nieprawidłowe badania funkcji wątroby i (lub) obecność przeciwciał anty-HCV stwierdzano w trakcie leczenia z powodu innej choroby. W analizie czasu trwania zakażenia, najczęściej podawano okres 10-20 lat, jaki upłynął od najdawniejszego, a prawdopodobnego momentu inokulacji (n=30, 27%) do skierowania do Poradni Hepatologicznej lub Kliniki Chorób Zakaźnych. U 10 osób (9%) początek choroby przebiegał pod postacią ostrego wzw, rozwijającego się w krótkim czasie od wyraźnego narażenia na zakażenie w placówkach służby zdrowia. Czas jaki upływał od wystąpienia pierwszych objawów choroby do przeprowadzenia kwalifikacji do leczenia najczęściej mieścił się w przedziale 1-5 lat (n=60, 55%). W badaniu hist.-pat. wycinka wątroby najczęściej rozpoznawany był aktywny proces zapalny o miernym nasileniu i miernym włóknieniu, rozpoznanie marskości wątroby postawiono u 6 chorych. U 3 chorych rozpoznano porfirie skórną późną, u 7 zapalenie naczyń z krioglobulinemią, u 4 małopłytkowość z krioglobulinemią, u 2 bólowe odczyny stawowe z krioglobulinemią, u 1 zapalenie nerwowów skórne.

Wnioski:

1. u blisko 1/5 chorych rozpoznanie zakażenia HCV było postawione po przypadkowym stwierdzeniu przeciwciał anty-HCV lub nieprawidłowych badań funkcji wątroby.
2. U 1/3 chorych czas od prawdopodobnej inokulacji do skierowania do Poradni Hepatologicznej najczęściej podawany był w przedziale 10-20 lat.
3. Kwalifikacja do leczenia przeciwwirusowego najczęściej miała miejsce w okresie od 1 do 5 lat od wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby.
4. W grupie 17 pacjentów (15,4%) obserwowano objawy poza wątrobowej manifestacji zakażenia HCV

Powrót »