Utwory z tomu wierszy „METAMORFOZY” (2003 r.).

Autor grafik – Marcin Klęk

 * * *

Mówiłaś mi tak słodko

Usta twoje, dłonie moje

Zawładnęłaś cały mój świat

Przesłoniłaś mi słońce

Kolorowa pozytywka

Teraz we wnętrzu twojego

Kamiennego serca trwam

W brylantowym szałasie ciszy

Spełniony odchodzę

* * *

Na skraju nocy

Słychać jedynie

Świst upadających drzew

Milczenia kobierzec

Już nie świeci księżycowo

Zostajesz tutaj

Na krawędzi kolejnego wzlotu

Ostatni wojenny topór

W poszyciu mchów

Zakopany twoją dobrocią

* * *

Na mojej drodze

Korzenie

Bez liści dłonie

Samotność

Ujęta dyskretnie

Płonie

* * *

Śmierci nie patrzysz już w oczy

Migawki z ruchomych obrazów

Marzenia zdegenerowany produkt

Czas miniony już w pełni stracony

Nie siadaj przy obcych posągach

Wieloznaczność sytuacji wciąż trwa

Pyły teorii spowiła wieczna mgła

Zagubione anioły

Błąkają się po świecie

Niespokojne dusze

Mijamy się codziennie

Nie słysząc nawet

Trzepotu białych skrzydeł

Czujemy wzajemną

Obecność w powiewie

Błękitnego oceanu

Czasem się wzruszamy

Śmiejemy się szczerze

W płomieniu pamięci

Zamykamy pokornie oczy

* * *

Siewca nie ukończył pracy

Tylko aniołowie wzlatują

Tak wysoko

Na ziemi szare obszary

Gniewu liczne grona

Wolności krzew gore

Na pustyni podstępna cisza

Pod naporem życia upadamy

I jeszcze silniejsi powstajemy

* * *

Ciemność dyskretnie ukryta

W silnym uścisku dłoni

Pozory udręki odciśniętej

Na panewce szczerych gestów

Ujmujące do granic słowa

Rozbite o krawędź obojętności

Podszytej dziecinną naiwnością

* * *

Deszczu szerokie dzwony

Podniebne latawce westchnień

Rozbrzmiewają po całej okolicy

Nicość wokół pochłania przestrzeń

Zabłocone oklaski triumfu

Wzrastają w skalistą glebę

* * *

Zawsze będziesz świecić na niebie

Niezłomne są nasze uczucia

Boleści wszystkie zapomniane

Odeszły gdzieś w kąt

Blask nowego dnia

Rozpostarł skrzydła swe

Ponad kniejami kolczastego bólu

Dojrzewają owoce jasności

Do domu drzwi zostały otwarte

* * *

Tu i teraz

W tym momencie

Gwiazdy i cały kosmos

W całości wszechświata

Ja i Ty naprzeciw siebie

Stwórca i twórca

Na linii rzeczywistości

Słowo budulec istnienia

Staję jak zwykle w pokorze

Zbuntowany niezwykłym sensem

A zarazem cichy w zrozumieniu

Wylewasz deszcz szarańczy

Na mój dom

Nie pytam dlaczego ?

To nie ja zerwałem owoc

Z Twojego drzewa

* * *

Bezdźwięczne tumany

Odzwierciedleń cieni

Namiętności blask schłodzony

Jedną kroplą goryczy

Nie uwolnisz się od przeszłości

Bezpowrotne marzenia

Zatopione w bursztynie

Teraz już nic nie znaczą

W oddali jedynie wąsko

Przedziera się nowy dzień

* * *

W pamięci mam każde słowo

Znaczenia zamaskowany sens

W nieskończoności obecnego bytu

Zatarte milczenia ślady

Wspinają się po tęczy

Kruchych pomostów pustki

Powrót »