HJ Alter. Hepatology Highlights. Hepatology 2003 (January). Vol 37 No 1.

HBV + HCV

W tych badaniach brało udział 44-u pacjentów hospitalizowanych z powodu ostrego zapalenia wątroby typu B. Pacjenci byli głównie narkomanami a 21 z nich było wcześniej zakażonych HCV ( posiadali przeciwciała anty HCV przez przynajmniej rok czasu).

Przebieg choroby - zapalenie wątroby typu B było identyczne u tych zakażonych tylko HBV jak i tych nadkażonych HCV. U tych drugich szybciej wytwarzały się przeciwciała anty-Hbe. W kontraście do powyższego, zakażenie typu B wraz z C definitywnie wpłynęło na wirologiczny przebieg ostrego zapalenia wątroby typu C.

RNA wirusa HCV nie było wykrywalne u 21 pacjentów nadkażonych HCV występował natomiast u 86% pacjentów zakażonych tylko HCV. Tak wiec z naszych obserwacji wynika iż HBV dramatycznie wstrzymuje replikację HCV i co ciekawe, stan ten utrzymuje się nawet po wyleczeniu infekcji HBV- u 13 nadkażonych pacjentów, u sześciu test na RNA HCV był ujemny przez dłużej niż 6 miesięcy po zaniku HbsAg.

U trzech pacjentów ostro zakażonych obydwoma wirusami, przebieg zakażenia HBV był normalny, a wirus HCV stał się aktywny dopiero po ustąpieniu HBV.

Wirusowe zapalenie wątroby w przebiegu było bardziej surowe gdy obecne były oba wirusy w tym samym czasie.

Potencjalna surowość zapalenia typu B przy jednoczesnym nadkażeniu przez HCV stanowi powód by szczepić nosicieli HCV przeciwko wirusowi HBV. Szczepieniom powinni być poddani szczególnie ci którzy prowadzą tryb życia sprzyjający zakażeniu HBV oraz ci którzy mieszkają w obszarach z dużą ilością występowania zakażeń HBV.

Optymalna metoda leczenia pacjentów chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu C, którzy nie reagują na interferon nie jest do końca jasna. Leczenie indukcyjne interferonem w dużych dawkach może promować wczesnym usunięciem wirusa, zaś leczenie ribivariną pomaga zwalczyć nawroty choroby. Używane razem mogą poprawić ”sustained virological response rate” (procent stałych odpowiedzi wirusologicznych).

Cel : Zbadać skuteczność i bezpieczeństwo ponownego leczenia interferonem indukcyjnie, z ribaviriną lub bez u pacjentów nie reagujących na interferon.

218-u pacjentom nie reagujących na terapie interferonową podaliśmy 10 MU interferonu 2b dziennie przez 4 tygodnie, po czym podawaliśmy 5 MU interferonu trzy razy dziennie przez 48 tygodni plus ribawirynę (grupa II + R) lub interferon z placebo (grupa II + P). Wszyscy uczestnicy tych badań mieli HCV we krwi na początku badań.

Wyniki: analiza statystyczna danych.

Podsumowanie: Interferon indukcyjny podawany w dużych dawkach wraz z ribawiriną jest efektywny i dobrze tolerowany przez pacjentów na których nie działa sam interferon.

Powrót »