Dzurawiec zwyczajny (Hyperici perforatum) to dość popularna roślina, która rośnie na suchych łąkach, ugorach, przy skrajach lasów. Inne ludowe jej nazwy to świętojańskie zioło, lub ruta. W języku angielskim : St. Johns Wort, a w niemieckim Durchlochertes Johanniskraut, a wiec kojarzone ze Św. Janem. Dziurawiec znany był już w starożytności a w średniowieczu przypisywano mu lecznicze właściwości magiczne. Do dzisiaj w lecznictwie ludowym uważany jest za lek uniwersalny. Współczesne ziołolecznictwo potwierdziło wielostronne działanie dziurawca używanego w postaci naparów, wyciągów, mieszanek i preparatów ziołowych.

Stosowany wewnętrznie rozszerza naczynia krwionośne narządów wewnętrznych, działa żółciopędnie, moczopędnie, uspokajająco, przeciwbakteryjnie i tonizująco przy ogólnych osłabieniach. Zewnętrznie stosowany jest przy odmrożeniach, oparzeniach, leczeniu trudno gojących się ran i chorób skórnych. Cokolwiek powiemy o tej roślinie, jedno jest pewne - ma tak szerokie zastosowanie, bardzo dużo składników czynnych, że i dzisiaj w oparciu o najnowsze badania, można ją nazwać uniwersalną. Uważam ją za polski "żeń-szeń" i "polską vilcacorę", a jej działanie jest tak silne, że być może, że jest skuteczniejsza od tych obu roślin, nawet razem wziętych.

Jest to bylina o łodygach do jednego metra wysokości, dołem zdrewniałych. Niewielkie wydłużone, osadzone naprzeciwlegle liście posiadają przeświecające punkty, które są zbiorniczkami olejków eterycznych. Zbiorniczkom tym właśnie roślina zawdzięcza swoją nazwę, oglądane pod światło wyglądają jak małe dziureczki. Łatwo ją odnaleźć na łące, do czego zachęcam serdecznie. Od czerwca do sierpnia, na szczytach pędów tworzą się gęste kwiatostany z licznymi żółtymi, pięciopłatkowymi kwiatami. Roślina ma mocny korzenny aromat i cierpki smak.

Dziurawiec swe lecznicze właściwości zawdzięcza zawartym w tej roślinie substancjom:
Hiperycyna (czerwony barwnik), flawonoidy, działający moczopędnie hiperozyt oraz rutyna i kwercetyna, uszczelniające naczynia włosowate, działające przeciwbiegunkowo i bakteriostatycznie garbniki. W nasionach zawarta jest hyperforyna, która posiada właściwości antybiotyczne Ziele dziurawca zawiera również, olejki eteryczne, żywice, kwasy organiczne, pektyny, cholinę, sole mineralne, cukry, witaminy A i C.

Ziele dziurawca zawiera wiele substancji czynnych o wielorakich właściwościach farmakologicznych, dzięki czemu surowiec znajduje różne zastosowania w ziołolecznictwie, zależnie od postaci używanego leku.

Wyciągi wodne bogate w składniki hydrofilne - glikozydy flawonoidowe, garbniki i fenolokwasy - działają ściągająco oraz rozkurczająco i są stosowane w dolegliwościach układu pokarmowego.

Wyciągi alkoholowe, zawierające składniki bardziej lipofilne - naftodiantrony (hyperycynę i związki pokrewne), pochodne floroglucynolu (hyperforynę i adhyperforynę) oraz ksantony i flawonoidy - mają właściwości przeciwdepresyjne.

Nie wolno stosować produktów na bazie dziurawca podczas terapii skojarzonej IFN/RIB.

Nawet w przypadku zaistniałych stanów depresyjnych, gdzie dziurawiec jest wspaniałym, sprawdzonym w działaniu lekiem, niestety.

Dziurawiec ma działanie wchodzące w interakcje z interferonem, osłabia jego działanie.

Poza tym należy uważać z tą rośliną i najlepiej jej nie mieszać z żadnymi lekami, a jeżeli już, to po konsultacji z lekarzem.

Wyciąg z dziurawca zawiera hyperycynę i jej pochodne, substancje o działaniu zwiększającym wrażliwość na światło, należy być więc także ostrożnym w stosowaniu go latem, gdy zażywamy w nadmiarze kąpieli słonecznych.

Wyciąg z dziurawca może zmniejszać skuteczność niektórych leków, obniżając ich stężenie terapeutyczne w osoczu. Dotyczy to indynaviru używanego w leczeniu zakażeń wirusem HIV, antykoagulantów m. in. warfaryny, cyklosporyn, steroidów antykoncepcyjnych, dextrometorfanu, teofiliny, amitriptyliny, a także digoksyny.

Powrót »