Autor: Liz Highleyman
Żródło (w języku angielskim): www.hivandhepatitis.com

Albinterferon alfa-2b (albumin interferon; nazwa firmowa Albuferon) jest wytwarzany w procesie fuzji interferonu alfa z albuminem - ludzką proteiną krwi, która przdułuża czas trwałoci interferonu w organiźmie pacjenta. Albinterferon może być podawany raz na 2 do 4 tygodni w porównaniu do 3 dawek na tydzien w konwencjonalnej terapii interferonowej (Interferon alfa) i 1 dawki na tydzień stosowanej w terapii interferonem pegylowanym alfa. Ostatnio opublikowane rezultaty drugiej fazy badań wykazały że podawanie albinterferonu w odstępach 4 tygodniowych było bezpieczne i dobrze tolerowane w terapii pacjetow z genotypem 2 i 3 wirusowego zapalenia wątroby (WZW) typu C. Poniżej przedstawiono rezultaty dwóch badań zaprezentowanych w 2008 na konferencji Tygodnia Chorób Układu Pokarmowego (Digestive Disease Week) w San Diego w Stanach Zjednoczonych omawiają zastosowanie albinterferonu u pacjentów z genotypem 1.

Kinetyka wirusa i dynamika farmakologiczna

W pierwszym zestawie badań, Avidan Neumann i jego zespół badawczy, badali zachowanie wirusa i dynamikę farmakologiczną albinterferonu. Trzeba dodać, że dzisiejsza wiedza wskazuje iż utrzymywanie stałego i odpowiedniego poziomu interferonu w organizmie pacjenta jest ważnym elementem w redukcji powstawania mutacji wirusa odpornej na działania leków podawanych w specyficznie celowanych terapiach antywirusowych (STAT-C) z użyciem inhibitorów enzymów proteolitycznych i polimerazy obecnie w stanie badań i udoskonalania.

Obecne badania objęły 26 pacjentów poprzednio nieleczonych interferonem z genotypem 1 chronicznego WZW typu C. Pacjenci otrzymali 900 mcg lub 1200 mcg albinterferonu alfa-2b w odstępach dwu-tygodniowych. W ciągu 42 dni (6 tygodni), naukowcy obserwowali poziom leku i RNA wirusa C używając test polimerazowej reakcji łańcuchowej (PCR) z limitem wykrywalności obniżonym do 10 IU/mL. Reakcja antywirusowa zdefiniowana jako funkcja poziomu surowicy albinterferonu była określona jako 90% koncentracji efektywnej (90% effective concentration EC90) i drugorzędnej wrażliwości na zmiany w poziomie albinterferonu.

Rezultaty

• Zaobserwowano duże obniżenie poziomu wirusa o 1,65 log10 IU/mL w pierwszej fazie oraz szybki spadek w fazie drugiej na poziomie 0,5 log/tydzień.
• EC90 albinterferonu było na poziomie 4,3 log pg/mL, z 2,6 ilorazu efektywnego (Cmax/EC90)
• 14 dni po iniekcji albinterferon ciągle utrzymywał się na 1,5 ilorazu inhibitorowego
• Poziom leku był na ponad 90% (EC90) w 14 dniowej medianie, zapobiegając nawrót wirusa u większości pacjentów
• drugorzędna wrażliwość na zmiany w poziomie albinterferonu była niska (Nhill 1,0), co w połączeniu z długotrwałścią czas półtrwania leku powodował zwolnienie nawrotów wirusologicznych u kilku pacjentów z historią nawrotów.
• 12 z 14 pacjetów (86%) z a>2 log redukcją w RNA wirusa C w 4 tygodniu osiągnęło stałą niewykrywalność wirusa po 48 tygodniowej terapii albinterferonu w następnej fazie badań (Faza 2b).

W oparciu na powyższych rezultatach, zespół naukowy doszedł do konkluzji że "Albinterferon alfa 2b 900 i 1200 mcg pokazał zadziwiające właściwości dynamiki farmakologicznej, utrzymując wysoką efektywność antywirusową przez wydłużony okres i z możliwością zastosowania w kombinacji ze lekami używanymi w specyficznie celowanych terapiach anty-wirusowych (STAT-C) w celach zapobiegania odporności na działania leków".

Jakość życia w kontekście zdrowia

W drugim zestawie badań, międzynarodowa grupa naukowców badała skuteczność, bezpieczeństwo i jakość życia w kontekście zdrowia i ogólnego samopoczucia (health-related quality of life (HRQOL) pacjentów z genotypem 1 chronicznego WZW typu C w terapii albinterferonem w kombinacji z ribaviryną.

W Fazie 2b testów klinicznych uczestniczyło 458 pacjentów poprzednio nieleczonych interferonem. Pacjenci, losowo przydzieleni do 4 grup, otrzymywali jedną z poniżej wymienionych dawek albinterferonu w połączeniu z rybaviryną:

• Albinterferon w dawce 900 mg w przedziale dwutygodniowym
• Albinterferon w dawce 1200 mg w przedziale dwutygodniowym
• Albinterferon w dawce 1200 mg w przedziale czterodniowym
• Interferon pegylowany w dawce 180 mcg/tydzień (standartowa terapia)

Podstawowym punktem porównawczym skuteczności było uzyskanie trwałej odpowiedzi wirusologicznej (sustained virologic response - SVR) lub stałej niewykrywalności RNA wirusa C po 24 tygodniach od zakończenia terapii. Jakość życia (HRQOL) była mierzona przez notowanie zmian w wynikach testów SF-36 v2 ( standartowy test samooceny jakości życia). Rezultaty testów SF-36 były analizowane na początku studiów, w 4tym, 12stym, 24tym i 48ym tygodniu terapii i po 4, 12 i 24 tygodniach od ukończenia terapii. Stopień niesprawności pacjenta był ewaluowany na podstawie ilości dni opuszczonych w pracy i dni z obniżonym poziomem aktywności.

Rezultaty

W tzw. Intent-to–treat analizie, rezultaty trwałej odpowiedzi wirusologicznej (sustained virologic response - SVR) były statystycznie zbieżne w czterech grupach badanych:

• 58,5% w grupie albinterferonu 900 mcg;
• 55,5% w grupie albinterferonu 1200 mcg dawkowanego co 2 tygodnie;
• 50,9% w grupie albinterferonu 1200 mcg dawkowanego co 4 tygodnie;
• 57, 9% w grupie poddanej terapii interferonem pegylowanym

W całokształcie, terapia albinterferonem miała lżejsze skutki na fizyczne i psychiczne samopoczucie pacjentów (SF-36) niż terapia interferonem pegylowanym.

Redukcja w punktacji SF-36 (i pogorszenie samopoczucia) nastąpiło miedzy 4 a 12 tygodniem terapii i była zgodna z czasem występowania większości efektów ubocznych charakterystycznych dla tego typu terapii.

W 12 tygodniu, SF-36 testy odnotowały znacznie mniejsze poziomy pogorszenia samopoczucia w obszarze zdolności fizycznej (P=0, 04), psychicznej (P=0, 02), funkcji fizycznych (P=0,02), bólach ciała (P=0,003), żywotności (P=0,02), funkcjonowania w grupie (P<0,001) i zdrowia psychicznego (P=0,003) przy 900 mcg albinterferonu niż w grupie interferonu pegylowanego.

Porównanie ilości dni niesprawności pacjentów wykazały znacząco lepsze rezultaty dla pacjentów w terapii albinterferonem 900 mcg niż interferonem pegylowanym

Proporcja pacjentów z 7 lub więcej dniami absencji w pracy była znacząco mniejsza w grupie albinterferonu 900 mcg niż w grupie interferonu pegylowanego w 12 (4,2% vs. 18,1%, P=0, 006) i 24 tygodniu terapii (5, 3% vs. 20,3%, P=0,005)

Jakość życia i ilość dni niesprawności w grupie albinterferonu 1200 mcg dawkowanego w odstępach dwu i cztero tygodniowych były generalnie zbliżone do rezultatów grupy interferonu pegylowanego.

W oparciu na powyższych rezultatach, zespół naukowy skonkludował że 900 mcg albinterferonu podawanego w odstępach dwu tygodniowych „wiązał się ze znacznie lepszymi wynikami testów zdrowia i ogólnego samopoczucia (health-related quality of life - HRQOL) i zmniejszoną liczbą utraconych dni pracy i równocześnie wykazywał efektywność anty-wirusową porównywalną do interferonu pegylowanego.

Artykuł datowny: 28 maja 2008

Źródła:

AU Neumann, L Rozenberg, VG Bain, and others. Viral kinetics and pharmacodynamics of albinterferon alfa-2b in interferon treatment-naive patients with genotype 1, chronic hepatitis C. Digestive Disease Week (DDW) 2008. San Diego, CA. May 17-22, 2008. Abstract S1939.

S Pianko, EM Yoshida, S Zeuzem, and others. Health-related quality of life (HRQOL) with albinterferon alfa-2b plus ribavirin in IFN treatment-naive patients with genotype 1 chronic hepatitis C. Digestive Disease Week (DDW) 2008. San Diego, CA. May 17-22, 2008. Abstract S1939.

Tłumaczenie: Elżbieta Szymańska
- dziękujemy bardzo.